پیام فیدیک
 

مهندسان بیشترین سهم را در دستیابی به کیفیت زیست کنونی، که از آن بهره مند هستیم، داشته اند. آب پاکیزه و سالم، سیستم ترابری کارآمد، مهار شدن مخاطرات سیل و طغیانها، مدیریت مواد زائد، ساختمانهای مقاوم در برابر زلزله، طرحهای تولید و توزیع نیروی برق و نظائر آنها، همه دستاوردهای مهندسانند، اما اغلب در گمنامی واقعی به انجام رسیده اند. ما مهندسان – وتنها ما – در این باره مقصریم، زیرا نخواسته ایم و یا غفلت کرده ایم که به ازای این فضائل، کسب اعتبار کنیم. این کوتاهی را چگونه باید جبران کرد؟

گام نخست :  باید وظیفه خود را بخوبی انجام دهیم و آن را با هیجان به دنیا بازگو کنیم. بگذار مردم، دنیایی بدون مهندسی، « این عنصر خلاقیت » را مجسم کنند، دنیایی بدون پلها، ساختمانهای بلند، آب پاکیزه و نیروی برق، ارتباطات و ترابری سریع، بدینسان، کارهای سترگ ما در چشم اندازی شایسته قرار می گیرند. در آن موقع، ما باید از افزودن پیشوند « مهندس » به اسم خود، همانطور که برخی از همکاران، در اروپا و آمریکای لاتین عمل می کنند، به وضوح نشان دهیم که « به حرفه خود مباهات می کنیم ». 

گام دوم :  ما باید خواستار آن باشیم که خدمات ما بر مبنای عملکرد، ارج نهاده شوند و مثل یک کالا مورد خرید و فروش قرار نگیرند. اگر قدر و منزلت حرفه ما با سایر حرفه های علمی، همانند پزشکی همسنگ نباشد، بهترین مغزهای تعلیم یافته، مهندسی مشاور را انتخاب نخواهند کرد.

تأمین آینده :  بگذار ازسایه گمنامی به درآيیم و سرکردگی چالشها برای رویاروئی با دنیای قرن بیست و یکم را به عهده گیریم. ما باید بانگ توانمند دفاع از امر حفظ و کاربرد خردمندانه منابع موجود باشیم. بگذار از حرف زدن با خودمان درگذریم و با کسانی که می توانند پندار ما را تقویت کنند، ارتباط برقرار کنیم، صدای ما شنیده نخواهد شد مگر اینکه پا از میان جمعیت تماشاگر بیرون نهیم و به روی صحنه بیائیم.

                         حرفه نا پیدا قدمی به پیش بگذار و از تاریکی به در آی !                               

ویلیام­-­د­-­لوئیز­، ­رئیس فیدیك